URETEAN ZEHARREKO XXV. DOMEKEA /C

HOMILIA

(2007/09/23)

Am 8, 4-7
1Tm 2, 1-8
Lk 16, 1-13

 

Senideok: behar bada, atsegin handiz entzungo genduzan lehenengo irakurgaian agertu jakun Amos profetearen salakuntza berbak. Behar bada, hareik entzutean, danok euki doguz geure buruan banketxetako zuzendariak, nazinoetako buruzagiak, herrialdeetako politikariak eta edonongo agintariak —Elizakoak ere bai, jakina!—, eta Amosen salapena eurentzakoa izan dalakotan zelan-halango poza somauko gendun.

Baina, ez daigun ahaztu: Jainkoaren salapena ez da gaitzestekoa edo hondamenera botatekoa, bihozbarritzerako deia baino. Hau ete da gure jokabidea? Holan entzun ete doguz berbok?

Zer somau dogu bigarren irakurgaiko berbak entzutean? Paulok Timoteori egindako gutunean, kristau guztiei egiten deutsen eskaria hauxe izan da: euren otoitzetan, lehenengo ta behin, agintariak izan daiezela. Eta zein gogoge hartzen doguzan holango berbok, ezta?

Bakotxakeria (edo indibidualismo) kokoak ikututa gagoz, eta bakotxak bere ona, bere urtenbidea eta bere salbamena bilatzen dogun unean besteekaitik, eta euren artean, gorrotagarri egiten jakuzan agintariekaitik, otoitz egin beharrak tripakalak emon leigu. Ez ete daukagu aldatu beharrik, ebanjelio bideetan joan gura badogu, behintzat?

Goazen ebanjeliora, eta entzun daigun Jesusek berak egiten deuskun salapen zuzena: zuurrago jokatzen dabela mundu honetako seme-alabek…, mundu honetako negozioetan diharduenek.

Hauxe bai egia, senideok! Erreinuko seme-alabok arduragabeegiak gara; inoren esku izten doguz erreinuko ardurak ("doctores tiene la Santa Madre Iglesia, que os sabrán responder"; "con la intención basta"; "umetxoa jagon beharra euki dot, gurasoak hor zehar dabiz-eta…"; eta antzekoak esaten dira… Ez gaitue salatzen?). Gehien baten, estimazino handiegirik ez deutsegu emoten Jainkoagazko hartu-emonei. Bazterreratuta edo ahaztuta daukagu arlo hau. Ez, ala?

Gure sinismenean, senideok, bat egingo bagendu, eta bakotxak berea barik alkarren ardurea hartuko bagendu, agintarien azpiak jaten barik, euren aldeko otoitzean jardungo geuke, alkarren zerbitzuan eta Erreinuko ardurak garatzen.

Jainkoak gure pekatua salatzean ez gaitu gaitzesten (edo kondenatzen), bihozbarritzera deitzen baino. Bilatu daigun, ba, hain beharrezko dogun hezkuntza, katekesira hurreratuz; eskuratu daiguzan ardurak, eta jokatu daigun ebanjelioan agertu jakun ondasunen buruzainaren zuurtasunaz, Jesus Jaunak goraldu gaizan, baina erreinuko zerbitzari leial eta arduratsu lez.

 

URTEAN ZEHARREKO XXIV. DOMEKEA /C

(2007/09/16)

Ex 32, 7-11.13-14
sal 50
Tm 1, 12-17
Lk 15, 1-32

 HOMILIA

 Senideok: zein gatx egiten jakun geure errua autortzea, gure errua inori ez leporatzea, parkamen eskatzea... Baina, behar bada, gatxago egiten jaku bihozbarritzea edo bizitz-aldatzea. Sarriegitan jarraitzen dogu, buru gogorkeriaz, geure erratuan, geure pekatuan.

Danok dakigu, horraitino, errua autortzen ez jakitea ona ez dana; erruaren urtenbiderik ez ikusteak hainbat eta hainbat eroan dauala burua botatera... Baina, zer behar dogu geure errua autortzen jakiteko, edo parkamen eskatzeko?

Lehenengo irakurgaian emon jakun Jainkoaren eta Moisesen arteko alkarrizketeak argi izten dau gure jokabidea: biek dinoe zeure herria, pekatu egin dauan herriaz. Erruak zigorra, hondamena, dakarrelako beragaz. Baina Moisesek errukia eskatzen dau bere otoitzean, eta parkatua izango da herriaren pekatua.

Ebanjelioan seme txikiaren damua agertzen jaku, baina baita seme nagusiaren bihotz gogorkeria ere, errukirik eza. Baina danen gainetik aitaren maitasuna: beretik urten, bila joan eta, hitz gozoz, bihurtzera deitzen dauana, parkamena luzatuz. Seme txikiaren damuak etxeko guztiak eroango dauz jai egitera. Zertara eroan leike seme nagusiaren bihotz gogorkeriak, errukirik ezak? Salakuntzara, apurketara, bakardadera...

Senideok: gogotan hartu daiguzan bigarren irakurgaian entzundako berbak. Zintzotasun eta zabaltasun osoz dinotsoz berbok san Paulo apostoluak bere ikasle Timoteori, eta salbagarri izan dakiguz.

Paulok bere burua biraolaritzat eta pekataritzat dauka; baina aukera bat izan dau eta ez dau alperrik galdu. Bere bizitza osoa aldatu dau: Jainkoaren errukia sumatu daualako beragan; eta aurrerantzean, ordurarte aurrean erabili izan dauzenen senide lez jokatuko dau, zapaltzen izan dauan izena goralduz eta salbatzaile iragarriz.

Ederra litzateke, senideok, Jainkoaren errukiaz topo egitea; Jainkoak ez deuskula ezer aurpegiratzen argi eukitea, ez gaitula inondik inora epaitzen eta gitxiago zigortzen edo hondatzen, eta Jainkoaren parkamena onartzeak bizitza aldatzera, bihozbarritu lez jokatzera garoazela onartzea.

Bai, senideok: geure errua eta pekatua autortzen jakin ezkero, besteen autorra ere onartu egingo geuke; jakingo geuke ez bakarrik gure pekatua autortzen, besteen autorra errukiz onartzen ere baino; eta fariseuen antzera (zelatan) egotetik, Jainko Aitaren antzera (bihurtzearen zain), harrera on egiteko, beso zabal eta hitz gozoz urtengo geuke geure txokotik pekatariaren bila. Eskatu deiogun Jainkoari grazia hori.

URTEAN ZEHARREKO XXIII. DOMEKEA /C

(2007/09/09)

Jk 9, 13-19
sal 89
Flm 9b-10.12-17
Lk 14, 25-33

HOMILIA

 

Senideok: zer sumatzen dogu gure barruan gaurko ebanjelioko lango hitzak entzutean? Geuretzako esanak lez hartzen doguz, ala abade, fraide eta monjentzako dirala uste dogu? «Nire atzetik etorri eta bere aita-amak, emazte, seme-alabak, eta bere burua ere ez badauz beheragoko maila baten jarten, ezin dau nire ikasle izan».

 

Elizara gatoz, mezea entzuten dogu, otoitz egiten..., baina Jesusen ikasle izan gura dogulako egiten dogu guzti hori? Horrela ez bada, ez bildurtu elizkizunetan eskakizun handiko berbak entzutean. Holango berbak, eskakizun handikoak, exigenteak, Jesusen ikasle izan gura dabenentzako dira, eta ez danentzat edo edonorentzat.

Askotan gertatzen da gure artean, Jesusen ikasle izan gura dabenentzat diran berbak norberetzat hartzen dirala eta, eskakizun gogorregiak mahairatzen dabezela-ta, ea abadeak berak ere beteten dauzan botaten dogula.

Ebanjelioaren bigarren zatian Jesusek kontuak egin behar dirala esan deusku: etxegileak ea nahiko dirurik daukan ikusi behar dau; gudura urteten dauan erregeak ea behar beste gudari daukazan; eta Jesusi jarraitu gura deutsonak ere bardin: bere kontuak atara behar dauz.

Bai, senideok. Jesusen ikasle izan gura dauanak ere bere kontuak egin behar dauz. Eta, tamalez, gure artean, elizara etorteak, edo otoitz egiteak-eta, ez dauka zerikusi handiegirik Jesusen ikasle izateagaz. Ez dozue uste?

Etxean ikasi dogu otoitz egiten, edo gauza batzuetarako elizara joten (gero eta gitxiago joten dogu), eta guzti hori danok egiten gendulakoa geukan. Baina gaur egun...

Ba hortxe aurkitu behar dogu gaurko ebanjelioko irakatsia. Hortxe egin behar doguz kontuak, eta aztertu behar dogu beste ezer baino gorago, lehenengo mailan, Jesus bera jarriko dogun, bere ikasle izan gura dogulako, ala beste edozeren pare eukiko dogun Jesus ere.

Baina izan daigun hauxe gogoan, senideok: Jesus dala-ta, beste gauza guztiak (on onak izan arren) bazterreratzen badoguz, aukera hori geure eguneroko bizitzan igarriko da: Jainkoaren nahia bilatuko dogu, eta ha eguneroko bizitzaz aintzaltzea; igurukoetan Jainkoa bera zerbitzatuko dogu; eta horretarako indarra eta adorea argitasuna eta laguntza bilatuko doguz otoitzean, mezatarako edo beste elizkizunetarako alkartzean; eta astia atarako dogu horretaz gehiago ikasteko eta pozago bizi izateko.

Orduan hasiko gara Jainkoa ezagutzen, bera dan lez, ez geure uste itsuetan; eta egiten deuskuzan eskakizunak gozotasunez beteko doguz, eta ulertuko doguz Paulok Filemoni egiten deutson lango eskariak.

Gura dogu, senideok, Jesusen ikasleetarikoak izan?

 

URTEAN ZEHARREKO XXII. DOMEKEA —C—

(2007/09/02)

 

Eklo

Sal 67

Hb 12, 18-19.22-24a

Lk 14, 1.7-14

 

 

HOMILIA

 

Senideok: gaurko Liturgiako Irakurgaiek gure bizitzako kontraesan handi baten aurrean jarri geinkeez. Begira: umetxo batek, gaisoak edo ahulak, edo ezinduak…, behartsu edo apal-txiki ikusten dogunak, beragana erakarten gaitu, eta laztan bat edo zelan-halango laguntza edo babesa luzatzen deutsogu.

 

Baina hori egiten dogunotatik batek berak ere ez dogu indarge, edo apal, edo behartsu izan gura. Bildur deutsegu holango egoerei, besteek jan edo iruntzi edo birrindu egingo gaituelakoan.

 

Eta gure, bakotxaren, erantzuna handikeria bilatzea izaten da. Geure burua ontzat daukagu (txikien alde egingo geukela-ta), baina gure ingurukoak bihozgabetzat daukaguz (gure txikitasunean birrindu egin geinkezala uste izanez).

 

Gaurko irakurgaiek, senideok, apaltasunera, txikitasunera eta benetako jakintzara egiten deuskue dei. Hurreratuko ete gara arretaz euretara? Eta egingo ete dogu ahalegin txikitxo bat benetako txikitasuna edo apaltasuna ulertzeko, eta haretara egokitzeko gure jokabidea?

 

Eskuzabala baino maiteagoa dala apal jokatzen dauana, esan deusku lehenengo irakurgaiak, eta Jainkoak bere errukiak apalei iragarten deutsezala. Beste hauxe ere bai, ez daigun ahaztu: ez gaitezala hurreratu hain bizkor guzurtiaren zauria osotzera, osakuntza bako landara gaiztoaren kimua da-ta .

 

Hebertarrei egindako gutunean Jainkoaren handitasuna zelan   agertu eta hurreratu jakun esan deusku: astrapalotsean barik, Jesusen apaltasunean.

 

Eta begira: ebanjelioko koadroak jarten deuskuz begi-bistan gure handikeria jokabideak: lehenengoak izan gura dogu han-hor-hemen eta beti.

 

Eta, zer da apaltasunez jokatzea? Goazen Jesusengana. Apala, arazorik ez izatearren bere lekuan isil-isilik geratzea dala uste badogu, erratu makala gurea! Jesusek salatu egiten dau-ta mahaikideen jokabide norberekoia; eta ez dau hareen artean lagun askorik irabaziko bere salapenaz.

 

Senideok: gure barruan sumatzen doguna, eta egiz eta benetan gura dogun jokerea azaleratzeko gauza izan behar dogu; eta ondorioak sufritzen dabezenen ondoan egoten, eurentzat Jainko handiaren laguntasun izan gaitezan.

 

URTEAN ZEHARREKO XXI. DOMEKEA —C—

 

(2007/08/26)

Is 66, 18-21

Sal 116

Hb 12, 5-7.11-13

Lk 13, 22-30

 

 

HOMILIA

                                                                       

Senideok: «Asko salbatuko dira? » galdetzen deutsoe Jesusi gaurko ebanjelioan. Badagoala salbamenaz arduratzen danik esan gura dau honek.

 

Aspaldi baten, gure artean ere baegoan salbamen-ardurarik; asko hitz egiten zan salbamenaz; eta zenbat oneraspen (edo debozino) geukazan salbamena lortzeko!

 

Gaur egun, ostera, banakaren bat-edo arduratzen da salbamenaz, eta errukiz, edo destainez, begiratuko deutsee salbamenaren ezelango ardurarik ez dauken euren inguruko hainbat eta hainbati. Salbamena ez da gure ikasbideetan ez eta gure oneraspenetan ere agertzen dan ardurea.

 

Baina entzun Jesusen erantzuna. Jesusen erantzuna ez da zuzena: bai edo ez. Galdegilearentzako dei bat da: «Ahalegindu zaitez ate estutik sartzen…». Eta esaldi latz bat ere gaineratzen deutso erantzuna gogoan izan daian: « zuek kanpoan gelditzen zareen bitartean, hainbat sortaldeko eta mendebaldeko eta inondiko sartuko dira erreinuan».

 

Salbamena, ba, senideok, ez da oneraspenez edo elizkizunez eta holango gauzez erosten dan ezer, Jainkoak berak bere seme-alabei (hau da: gizaki guztiei) luzatzen deutsen bere bihotza, bere errukia, bere maitasuna eta ontasuna baino.

 

Eta hori, senideok, alde batetik, lehenengo irakurgaian entzun dogun lez, herrialde guztientzako da. Hau da: danentzat, eta ez errezatzen dakien guztientzat baino ez. Herrialde guztiak dagoz Jainkoa zerbitzera deituak, ha aintzaltzera, eta haren jaian esku hartzera.

 

Eta, beste alde batetik, Hebertarrei egindako gutunean esan jakun lez, Jainkoaren ondasunak ezagutzeko, onartzeko eta alkarbanantzeko gauza izan gaitezan, Jainkoak gugan egin gura dauzan zuzenketak onartzea baino ez dagokigu. Eta zein gatx egiten jakun gure usteak eta ohiturak aldatuz Jainkoaren bebea entzutea eta hari jaramon egitea, ezta? Zein ate estua aurkitzen dogun…

 

Hau da: gure eginbeharra ez litzateke izango gauzak egitea, Jainkoaren zuzenketak onartzea baino. Jainkoaren zuzenketak bere hitzetatik jatorkuz, Jesusen bizikeratik, alkarregaz sinismena ospatuz elkar zerbitzetik.

 

Eta honegaz ez dogu salbamena irabazten, Jainkoaren salbamen oparia danentzakoa dala adierazten baino. Hurreratu gaitezan, ba, sinismen ospakizunera Jainkoaren zuzenketen bila, Jainkoa aintzaldu ahal izateko, eta senideak zerbitzeko gauza izateko.

 

 

URTEAN ZEHARREKO XX. DOMEKEA —C—

 (2007/08/17)

Jr 34, 4-6.8-10

Sal 39

Hb 12, 1-4

Lk 12, 49-53

 

 

HOMILIA

                                                                       

 

Senideok badirudi alkarren aurka dagozala jainkozaletasuna eta atsegina. Gatx egiten jaku jainko-legean ibiltea; errezago egiten jaku atsegin-bidea, edo behintzat gehiagotan gabiz atsegin bila.

 

Danok dakigu, ostera, ezer lortu gura dauanak atseginari zenbat bider uko egin behar izango deutson: argaldu gura dauanak, aho-atseginak-eta alde batera bota behar izango dauz; eta horrela beste arlo askotan…

 

Jesusek behin-behingo atseginari uko egiten badeutso ez da izango soin-irudi bat lortzearren, edo kirol-marka bat lortzearren, Jainko Aitaren gogoko izatearren baino. Hauxe da Jesusen atsegin-iturria: Jainko Aitaren nahia egitea.

 

Espirituaren sua deitzen deutso Jesusek Jainkoaren nahia egiteko grinari; eta su horrek gizaki guztiak sutan euki daizala gura izango leuke Jesusek, su hori biztera etorri da-ta.

 

Baina Jeremias, Jainkoaren profetea, jauretxeko oparotasunean bizi diren atsegineko berbea ez iragartearren aurrean erabilia dala ikusi dogu lehenengo irakurgaian.

 

Eta Jesusenak berba gogorragoen antza dauke, beragaitik, etxe beratan hiru biren aurka eta bi hiruren aurka egongo direla-ta.

 

Zenbat burruka gurasoek euren umeekaz, ez babela-ta nahi edo ohetik jagi, edo errekadu bat egin, edo telebista amatatu eta oheratu, edo ikastetxeko lanak egin, edo euren gauzak batu… Zenbat haserre!

 

Ba, akuilukada hori berori egiten deusku Jainkoaren berbeak, edo Jesusen bizikereak, edo profetearen iragarpenak guri. Eta ume lez erantzuten badeutsogu, gurago badogu erosotasunaren eta ezer ez lortzearen atsegina, atseginak berak ustelduko gaitu.

 

Ez gaizala bildurtu eta haserretuazo makileak, akuiluak, edo lanerako deiak; bestetara baino: poztu gaizala Jainkoaren nahia bilatzera deitzen gaituanak. Eta jarri gaizala zerbitzuaren atsegin-bidean.

 

Ba ete dago, ba, Jainkoaren esaneko izatea, edo haren nahia betetea, baino atsegin handiagorik? Biztu daigun su-gar hori (Espirituaren sua da-ta) gure inguruan, eta ez gara damutuko.

 

URTEAN ZEHARREKO XIX. DOMEKEA —C—

(2007/08/12)

 

HOMILIA

 

Senideok: zenbat emon jatzu? Hainbeste eskatuko jatzu! Gitxi daukagula uste dogu eta, umeek lez, eskatu eta eskatu egiten dogu, eta gehiago eskatzen dogu, zertarako eskatzen dogun ez badakigu ere; gehiago eukitearren-edo. Uste ete dogu asko eukiteak egiten gaitula gu geuago?

 

Nagusiok aldakuntza izugarria ezagutu dogu arlo honetan: batzuk gosea, beste batzuk urritasuna, eta hainbatek eza, ezagutu dogu gure umezaroan. Arazoak egozan etxeetan, baina etxekoak alkartu egiten ziran, eta eza bera ere alkarbanatu egiten eben euren artean. Eta zenbat bider gelditzen ziran hainbat guraso ezer barik, Jainkoa bitarteko, euren umeek zeozer euki eien!...

 

Orain, alde horretatik behintzat, ugaritasunean bizi gara. Eta uste ere ez genduzan gauzak eta egoerak ikusten doguz edozein etxetan, familiarik onenetan ere… Eta batek baino gehiagok itauntzen dau: lehengoa, eta etxe danetakoa, ete zan fedea? Edo, zelango fedea gendun, edo euken gehienek, gaur Jainkoa madarikatu ere egiten da-ta?

 

Gaurko lehenengo irakurgaian, jakituriaren liburukoan, sinisteko era bat emon jaku: Jainkoak gu goratzen bagaitu, gure arerioak hondatu egingo ditu. Izan daigun geure alde Jainkoa, gure arerioak birrindu daizan.

 

Baina Jesusek zuzendu egingo dau siniskera hori. Sinistuna ez da izango Jainkoa bere alde eta bere arerioen kontra dagoala-ta, lotan eta alperkerian egon daitekela uste dauana. Sinistuna adi eta arretaz dagoana da, nahinon Jainkoaren nahia bilatzeko eta hari erantzuteko. Sinistuna ez da, ba,  Jainkoa bere morroi bihurtzen dauana, bere burua Jainkoaren morroi-mirabe egiten dauana baino.

 

Hauxe da sinismena, Jainkoaren hitzean, gaurko liturgian, emoten jakun siniskerea. Horretarako, Itun Zaharreko benetako sinistunak aurkezten deuskuz Hebertarrei egindako Gutunak eredu. Honeek uste on (edo konfiantza) osoa Jainkoagan jarrita, euren izate osoa Jainkoari zerbitzean jarri eben; beste edozerk huts egiten ebala-ta; Jainkoak ez, ostera.

 

Guri, senideok, asko emon jaku, eta gure sinismena gaurkotzeko eta norberetzeko aukerea ere badaukagu. Ez ete dogu bilatu behar gure eguneroko bizitzan Jainkoari aintza emotea? Arretaz bizi izatea gure inguruko beharrizanak eta ezak geuretzea litzateke, Jesusek ere beretu egin ebazala ikusiz.

 

Eta horretarako bai behar dala Jainkoaren laguntza, ezta, senideok? Ba, eskatu deiogun, hutsik ez deusku egingo-ta.